مرگ در می زند

آفرینش و آزادی

2010-12-05T01:28:00.000+03:30

اهمیت کار نیچه در این است که دانسته " دروغ به این دلیل هرگز به حقیقت نزدیک نمی شود که حقیقت وجود ندارد" حقیقت زاده ی زبان آوری ماست، و خودمان آن را می آفرینیم، چراکه تاویل گری می کنیم، می خواهیم بشناسیم، ارزشیابی می کنیم، و نیازمند سالاری هستیم. حقیقت و تاویل ابزار سالاری و شهوت سلطه ی ماهستند: " این نیاز ماست که جهان را تاویل می کند: رانه های ما و موافقت ها و مخالفت های این رانه ها. هر رانه ای گونه ای شهوت سلطه است، چشم انداز خود را دارد، که می خواهد تمامی رانه های دیگر را وادار کند تا آن را همجون هنجار بپذیرند" ما حقیقت را نمی شناسیم، بل ارزش گذاری می کنیم. ما در این کار نیز نکته های اصلی والا را از یاد می بریم. دقت نمی کنیم که ارزش هر حقیت به تناسب دشواری پیگیری آن، و سختی ها و رنج های تقیب آن نسبی است. هر گاه امری در شرایطی به شدت مساعد، و بیش از حد طاقت بشری آزموده شود، و نیک دانسته شود، نیک خواهد بود. مردمان حقیقت را ابداع و اختراع می کنند، اما نمی توانند پنهان کنند که این کار فقط از راه بیان چشم اندازی خاص، و در نتیجه وابسته به رانه ها و نیروهای حیاتی ای خاص و نه عام، ممکن است

بابک احمدی / نشر مرکز

وضعیت آخر

2010-11-30T07:41:00.000+03:30

سه چیز مردم را وادار می کند که بخواهند تغییر کنند: رنج، ملال و آگاهی فکری. وقتی که به حد کافی رنج دیدند، وقتی که سالها به در بسته زدند و خسته شدند، وقتی که سالها راه بخصوصی را رفتند و سودی نبردند، وقتی که از نظر جسمی و روحی سقوط کردند، سرانجام لحظه ای فرا می رسد که می گویند: " دیگر بس است" . آنها آماده شده اند و می خواهند تغییر کنند
ملال هم باعث می شود که مردم بخواهند تغییر کنند. آنها مدام عمرشان را با " خب که چی؟" " خب که چی " می گذرانند، تا آنکه بالاخره مهم ترین خب که چی؟ را فریاد می کنند
و مصرانه می گویند که زندگی باید چیزی بیش از این باشد

امی . ب . هریس و توماس . ا . هریس / اسماعیل فصیح
انتشارات آسونه

زمین انسانها

2007-09-03T14:39:00.000+03:30

ای رفیقی که در کنار منی تو همچون موریانگان، راحت خود را با کور کردن روزنه های رو به نور زندانت پرداخنه ای. تو خود را در ایمنی شهر بندگی، در کارهای همیشه یکسان و آداب خفه کننده ی شهر فروپیچیده و پیله ای بر گرد وخود تنیده ای، تو این حصار حقیر را در برابر بادها و جزرومد و ستارگان بالا برده ای. تو هیچ نمی خواهی آسودگی خود را با مسائل خطیر پریشان سازی. تو به قدر کفایت به خود رنج داده ای که سرنوشت انسانیت را از یاد ببری. تو دیگر ساکن سیاره ای سرگردان نیستی. تو هیچ پرسش بی جوابی از خود نمی کنی. تو یکی از جاخوش کردگان حقیرشهری. هنگامی که هنوز فرصتی باقی بود کسی شانه هایت رانگرفته و تکانت نداده است. اکنون گلی که تو راسرشته خشکیده و سخت شده است و از این پس هیچ چیز در وجود تو نخواهد توانست آهنگساز خفته یا شاعر یا کیهان شناسی را که چه بسا زمانی در تو بود بیدار کند...
آنتوان دونست اگزوپری / سروش حبیبی
انتشارات نیلوفر

کتاب اعتیاد

2007-07-21T23:57:00.000+03:30

...خانه ی فقیرانه ای داشت. اما گوشه ای از آن پر از سی دی و نوار و صفحه بود. برایم لیوانی چای ریخت و در سکوت چایم را خوردم و بلافاصله خداحافظی کردم. چند روز بعد فهمیدم که در رستوران ظرف می شوید. خودش بعدها برایم گفت: من خدا هستم ، خود خدا.
پرسیدم: خب جهان را چطوری خلق کردی؟
جواب داد:بر اساس موسیقی... هر چیزی موسیقی خودش را دارد، مثلا شب را بر اساس ترانه ی "سیاهش کن" رولینگ استونز ساختم، دریا را با آهنگ "ترانه ی گریان" نیک کیو. خیلی دلم می خواست بدانم انسان را با کدام ترانه ساخته است، اما همان لحظه اشاره کرد که نزدیکش شوم. سرم را جلو بردم. آهسته گفت: مواظب خواب هایت باش!...
شهریار وقفی پور
نشر قصه

در هزار تو

2007-07-06T13:30:00.005+03:30

در هزار تو
صدایی را از نزدیک می شنود، سه چهار هجا که برای فهمیدن شان وقت کافی ندارد. بلافاصله بر می گردد؛ اما کسی پیدا نیست.
در این تنهایی، شاید برف صدایش عجیب وغریب به نظر می رسد. صدا بم بود ولی شبیه صدای مردها نبود... زن جوانی با صدایی به شدت بم، شاید هم همین بوده، ولی خاطره اش خیلی ناپایدار است: اکنون هیچ نمانده جز طنینی خنثی ، بدون لحنی خاص؛ می تواند متعلق به هر کسی باشد، وشاید اصلا صدای انسانی نبوده.
داخل چنان تاریک است که از لای در نمی شود چیزی دید. سمت راست، سمت چپ، بالا، همه پنجره ها بسته است، قاب های سیاه کثیف شان بدون پرده یا کرکره، نشانگر عدم وجود نشانی از زندگی در اتاق های بی نورشان است، گویی کل ساختمان متروک است.
آلن روب گری یه / مجید اسلامی
نشر نی

ایده ی تفکر، ایده ی ماده

2007-07-06T13:30:00.000+03:30

آنجا که زبان به پایان می رسد نه امر غیر قابل گفتن بلکه دستمایه یا ماده کلمه اغاز می شود. کسی که هرگز، همچون در رویا، جوهر چوبین زبان را لمس نکرده است، حتی اگر سکوت کند در اسارت تصور باقی خواهد ماند. نظیر آنچه که بر سر کسانی می رود که پس از مرگ ظاهری شان، دوباره به زندگی بر گشته اند. در واقع ، آنها اصلا نمرده اند(در غیر این صورت بر نمی گشتند)، حتی از این ضرورت محتوم نیز که روزی مجبورند بمیرند خلاصی نیافته اند، اما از تصور مرگ خلاص شده اند. به همین دلیل وقتی از آنها می پرسند که بر ایشان چه رفته است، چیزی ندارند در باب مرگ بگویند، اما بی اندازه دستمایه سراغ دارند برای تعریف حکایات و ماجراهای شگفت اور درباره ی زندگی شان.
جورجو اگامبن / امید مهرگان

شبانه

2007-07-01T19:43:00.000+03:30

مرگ را دیده ام من
در دیداری غمناک من مرگ را به دست سوده ام
من مرگ را زیسته ام
با آوازی غمناک غمناک
و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده
دردا
دردا که مرگ
نه مردن شمع و
نه بازایستادن ساعت است
نه استراحت آغوش زنی
که در رجعت جاودانه بازش یابی
نه لیموی پرآبی که می مکی
تا آنچه به دور افکندنی است
تفاله ای بیش نباشد
تجربه ایست غم انگیز
غم انگیز

به سالها و به سالها و به سالها...

احمد شاملو

ماهی ها در شب می خوابند

2007-06-09T00:39:00.000+03:30

...فقط زمانی محدود، شاید چند ساعتی در زندگی وجود دارد که می تواند با یک شرط، کاملا در اختیار خود آدم باشد. با این شرط که خودت بدانی به سوی مرگ می روی! تصمیم گرفته است که بمیرد، پس بیش از هر کس دیگر، حتا خدا، به این که به سوی مرگ می رود آگاه است. به همین خاطر، هیچ کس حق ندارد این چند ساعت آخر را با او شریک شود. حالا نوبت اوست که مال خودش باشد. به هر چه می خواهد، آن طور که می خواهد فکر کند، بدون حضور هیچ تنابنده ای. به دنیایی میان زندگی و مرگ می رود، به سالن انتظاری که خود می سازد و در آن به پیشواز مرگ می نشنیند. هیچ وقت مال خودش نبود. اما حالا مال خودش است. حالا که دیگر تن ندارد و سری است بی خاصیت روی تخت خواب. افلیج. سر بدون تن؟...
سوابه اشرفی
انتشارات مروارید

پغی ( پری سابق) bonjour

2007-06-08T14:00:00.000+03:30

شما خوب هست؟ شما شوهر خوب؟ طفلان خوب؟ من خوب هست. اشعار نوشت. نکاشی نکرد. من این جا تنها که بود، آشپز پخت. اتاق جاغو کرد. من آشپزی آهسته کرد. امروز ظهر غذا مهم پخت. مزه chien داد. آدم تنها شد، زهر ماغ هم خورد؛ ولی برا شما یک غذا دستور نوشت: سیخ زمینی گرفته سرخ کرده، ولی نه مهم. بلغم را رنده کرد، ولی نه لاغر. گوش را تو سرکه لالا کرد ولی نه تا همیشه. بعد این ها جوشش کرد در یک قابلمه. گرد چماق لازم شما ریخت. این غذا لازم به شوهر داد. محبت شوهر فراوان شد. آکا جواد خوب نه. عهد می کرد، وفا لازم کرده بوده باشد. ولی من آکا جواد دوست هست. شما به او چیز رسانید ( چه گفت شما در فارسی؟) سلام رسانید. به فاطی، مغ یم، جلال، جمیله و هاجغ هم لازم همان رسانید.
دوستداغ شما
سهغاب
سهراب سپهری / حبیبه جعفریان
انتشارات سروش

ناهار در کافه گوتم

2007-06-03T19:45:00.000+03:30

...زمانی که آدم سیگار کشیدن را کنار می گذارد، در این احساس رها می شود- احساسی به نظر من فراگیرنده و بست یابنده – که جهان در قالبی مشخصا رویاگونه قرار دارد. زمان های زیادی به نظرم رسیده است که آدم ها، اتوموبیل ها و پیاده روهای کوچک همچون صحنه هایی متحرک از کنارم عبور می کنند؛ گویی کارگردانان پنهان نمایش های خیمه شب بازی، چوب های غول پیکری را می چرخانند و طبل های غول پیکری را می گردانند. هر لحظه این احساس تا حدی به مسخ شدگی خفیف نزدیک است، زیرا درماندگی وعجز در آن موج می زند؛ گویی آدم به خط پایان اخلاق رسیده است. احساسی که به ادم می گوید همه چیز و همه کس به ناچار باید همان راهی را که آمده اند، ادامه دهند: خوبی خوبی را و بدی بدی را. چرا که آدم به سیگار نکشیدن نفرین شده است، آن هم از نوع شدیدش؛ و پیش از هر کار دیگری به انجام این کار محکوم شده است...
استیون کینگ / ماندانا قهرمانلو
نشر مس

حصار و سگ های پدرم

2007-05-31T14:13:00.000+03:30

...درآخرین نفس...نفس آسودگی درآخرین بوسه ی آرامش به او رسیدم درآخرین تکان درآن لحظه ای که همه ی شاهرگ ها و منافز ماهیچه هایش باز شده بودند مشتم را روی دسته ی خنجرمحکم کردم و تا توانستم بالا بردم و دیوانه وار سه ضربه به او زدم...روی سر شانه ی چپش، با آخرین تکان او من در داخل گوشت سفتش تکانی به خنجر دادم. او شهوت زهرآگین خودش را به درون رابی می ریخت و من هم قهروخشم خود را می ریختم... فوران خون به هوا رفت و او خندید... وای از آن لحظه ای که لذت و مرگ به هم در آمیزند، هوس غرق شدن و نفس شهوت همان تکان است...تکان جفت شدن و تکان گم شدن. نمی دانستم این آخرین رعشه ی همآغوشی است یا آخرین به خود آمدن و نجات یافتن از دایره ی فنا شدن، خندید...گریه کرد یا خندید؟ نمی دانم دو لوله ی باریک خون فوران زد میان هر دو چشمانم. هر دو کف دستم را روی چشمانم گذاشتم...
شیرزاد حسن / مریوان حلبچه ای

نشر چشمه

سرخی من از تو

2007-05-28T21:53:00.000+03:30

...کف زمین صدا می داد. می توانست آنجا سر بخورد. بعدا سر هم می خورد. سر می خورد تا کلاس رقص، سر می خورد تا کلاس ویولنسل. بعد متین آمد. روز اول نشست پشت پیانو و آهنگ گل سنگم را زد. آقای سوکیانس مثل جن بوداده سر رسید و در را باز کرد. داد زد، کی داشت پیانو می زد؟ متین شد انار. آقای سوکیانس داد زد که پیانو برای زدن این چیزهای بندتنبونی نیست. متین حق نداشت یک هفته دست به پیانو بزند تا حالیش شود پیانو یعنی چی؟ متین پیانیست نشد، نگار هم هیچ وقت نتوانست ویولنسل بزند. متین نفر آخری بود که آمد توی آن هنرستان، تا وقتی هنرستان بود.
"بابا بی خیال ما رو گرفته ای ها! تو؟ ویولنسل؟"
بعد از اینکه متین رفت بچه ها روزنامه را دست به دست می چرخاندند. متین ه. دوازده ساله با خوردن پنجاه عدد قرص والیوم دست به خود کشی زده. مادر در اثر شوک وارده دچار حمله ی قلبی شده بود و پدرش...
سپیده شاملو
نشر مرکز

داستان های کوتاه آمریکای لاتین

2007-05-25T03:10:00.000+03:30

اندر حکایت جدا شدن مردان از زنان
...آن دو سه نفر، چهارتا از آنها را شمردند و چهار مرد مبتلا به کاراکاراکول را فراخواندند، که دست های زبر داشتند و می توانستند آنها را در چنگ بگیرند. و این کاراکاراکول مرضی است چون جرب که پوست را خشن و زبر می کند. پس چون آنها را گرفتند با هم رای زدند که چگونه آنها را تبدیل به زن کنند، چرا که نه آلت مردان داشتند و نه آلت زنان. پس به فکر پرنده ای افتادند که اینریری نام دارد و در روزگار قدیم اینریری کائوبابایانل خوانده می شد، و این پرنده با نوک به درخت می زند وآن را سوراخ می کند و ما در زبان خود آن را دارکوب می خوانیم. پس آن زن ها را که نه آلت مرد داشتند و نه آلت زن گرفتند و دست و پای ایشان را بستند و آن پرنده را آوردند و به پیکر ایشان بستند . وآن پرنده که آن زنان را چوب پنداشته بود به کار همیشگی خود پرداخت و جایی را که محل آلت زن است با نوک سوراخ کرد. و سرخپوستان یا بهتر بگوییم کهن ترین سرخپوستان می گویند چنین بود که آنها بدل به زن شدند...
فرای رامون پانه
روبرتو گونسالس اچه وریا / عبدالله کوثری
نشر نی

کتاب کوچک فلسفه

2007-05-23T19:05:00.000+03:30

من زشت نیستم اما زیبایی من آفرینشی کامل است
فقط یک نفر تا حالا مرا فهمیده و او هم مرا نفهمیده است.
فردریش ویلهلم فن هگل
گریگوری برگمن/ کیوان قبادیان
نشر اختران

هایی

2007-05-16T23:02:00.000+03:30

سرچشمه ی رویش هایی، دریایی، پایان تماشایی.
تو تراویدی: باغ جهان تر شد، دیگر شد.
صبحی سر زد، مرغی پر زد، یک شاخه شکست، خاموشی هست.
خوابم بر بود، خوابی دیدم: تابش آبی در خواب، لرزش برگی در آب.
این سو تاریکی مرگ، آن سو زیبایی برگ، اینها چه، آنها چیست؟ انبوه زمان ها چیست؟
این می شکفد، ترس تماشا دارد. آن می گذرد، وحشت دریا دارد.
پرتو محرابی، می تابی. من هیچم: پیچک خوابی. بر نرده ی اندوه تو می پیچم.
تاریکی پروازی، رویای بی آغازی، بی موجی، بی رنگی،
دریای هم آهنگی!
سهراب سپهری / شرق اندوه

چند روایت معتبر

2007-05-16T00:58:00.000+03:30

...وقتی گفت می خواهی زنده ات کنم ، سالها بود که درد مردن و عذاب جان کندن را فراموش کرده بودم. از آخرین باری که مرده بودم سالها می گذشت اما من هنوز از یادآوری آن وحشت داشتم. گویی زخم های مرگ هنوز التیام نیافته بودند. دوباره گفت: می خواهی از مرگ بیرون بیاورم ات؟ من در تردید بین شیرینی زنده شدن و تلخی مرگی که باز انتظارم را می کشید بودم. گاه سنگینی زندگی از طاقت شانه هام فراتر می رفت. گاه عشق با تمام قوت اش بر سینه ام سنگینی می کرد و نفس های مرا به شماره می انداخت. خیال مردن در تمام ذرات زندگی پراکنده بود...
مصطفی مستور
نشر چشمه

سمت تاریک کلمات

2007-05-14T00:17:00.000+03:30

...یک روز بیدار می شویم ( توی یک گفت و گوی خیلی عادی، یا توی رخت خواب با کیف نئشه گی یک خواب عمیق شبانه، یا روی صندلی با فکری سرگردان در هزار جا، یا پشت فرمان ماشین توی یک راه بندان) و می بینیم که نمی خواهیم فکرمان هیچ جا برود، نمی خواهیم فکر کنیم به چیزهای نیامده و آمده و کارهای نکرده و کرده و هر آن چه که پیش یا بعد از این ممکن است اتفاق بیافتد. و اصلا نمی خواهیم فکری وجود داشته باشد تا یادمان بیاید که هنوز هستیم و هنوز خیلی کارها می شود کرد. می فهمیم که دیگر پایین تر از این، تحمل ناپذیرتر از این، ممکن نیست. بعضی مان یک مرتبه بیدار می شویم ، بعضی آهسته، و بعضی هیچ وقت. اما اگر بیدار شویم، دیگر فکر ونظر دیگران هیچ تاثیری در حالمان ندارد. این که وقتی ما را می بینند چشمان شان برق بزند، یا بر عکس، پره های دماغ شان با نفرت باز و بسته شود، هیچ اهمیتی ندارد...
حسین سناپور
نشر چشمه

میرا

2007-05-13T23:33:00.000+03:30

...وقتی جوان بودم برایم بسیار اتفاق می افتاد که تمام شب را در دشت بدوم. جوان بودم و نمی دانستم که دویدن نشانه یی از فرار است. در آن زمان، برای رسیدن به جایی می دویدم چون مطمئن بودم که جایی هست که همیشه می توان به آن رسید . هنوز نمی دانستم که بیمارم، فکر می کردم یک آدم طبیعی هستم . فکر می کردم که بین نامشابه و غیر طبیعی تفاوتی هست. اغلب برایم اتفاق می افتاد که به دنبال فضایی باز بگردم و در آن جا مثل یک چراغ پایه دار راست و صاف، بی حرکت و مراقب بایستم. رهگذرها به دورم جمع می شدند و نگاهم می کردند خودشان را به هم دیگر می مالیدند تا به وجود یک دیگر دلگرم شوند...
کریستوفر فرانک/ لیلی گلستان
نشر بازتاب نگار

زندگی در پیش رو

2007-05-12T02:03:00.000+03:30

...- آقای هامیل، آیا بدون عشق می توان زندگی کرد؟
جواب نداد. کمی چای نعناع ، که برای سلامتی خوب است، نوشید. آقای هامیل همیشه یک ردای خاکستری می پوشد تا اگر به سرای باقی فرا خوانده شد با کت و شلوار غافل گیر نشود. نگاهم کرد ساکت ماند. حتما فکر می کرد که من کوچکم و از این چیزها خیلی نباید سر در بیاورم. بایست هفت هشت سالی می داشتم، نمی توانم دقیقا بگویم، چون هنوز برایم شناسنامه نگرفته بودند. به هر حال، وقتی همدیگر را بهتر بشناسیم، خواهید فهمید. البته اگر فکر کنید به فهمیدنش می ارزد.
- آقای هامیل چرا جوابم را نمی دهید؟
تو خیلی کوچکی و وقتی آدم خیلی کوچک است ، بهتر است بعضی چیزها را نداند.
- آقای هامیل آیا بدون عشق می شود زندگی کرد؟
گفت : بله ، بعد انگار که خجالت کشیده باشد، سرش را پایین انداخت.
زدم زیر گریه...
رومن گاری / لیلی گلستان
نشر بازتاب نگار

زندگی به روایت بودا

2007-05-11T18:37:00.000+03:30

…عاشقی به سادگی عشق است. عمل نیست بلکه ذات شخص است این طور نیست که صبح عاشق باشد و بعد از ظهر فارغ. حال نیست مقام است. همه ی دوگانگی ها ناپدید شده اند. عشق شما را از نفستان بیرون می آورد از گذشته تان بیرون می آورد. برای همین اغتشاش می آید. اگر آگاهانه به این حالت نروید و توسط آتشفشان درون به این حالت پرت شوید، وقتی انتخاب شما در میان نباشد و دست تصادف سبب آن شده باشد به اختیار خودتان به این تعطیلات نرفته اید بلکه به زور شما را فرستاده اند. آن وقت بازگشت در وسع و طاقت شما نیست. این چیزی است که برای ادم های مجنون اتفاق می افتد جنونشان موقعی ظاهر می شود که ازجنون انباشته شده اند و دیگر قادر به کنترل آن نیستند…
تعالیم آچاوریا / شهرام قائدی
نشر آویژه

عقاید یک دلقک

2007-05-08T23:23:00.000+03:30

...مدت هاست که با خودم عهد کرده ام دیگر با کسی راجع به پول و هنر حرفی نزنم. هر وقت این دو مقوله کنار هم قرار گیرند هرگز نمی توان انتظار حفظ تعادل را داشت: برای هنر، یا کمتر ازآنچه در خورش است پرداخته شده و یا بیشتر ازآن. به طور مثال، یک بار در یک سیرک سیار انگلیسی دلقکی رامشاهده کردم که از نظر حرفه بیست بار و از لحاظ هنری ده بار بیشتر از من توانایی داشت، اما هر شب چیزی کمتر از ده مارک دستمزدش بود: او جیمزآلیس بود و در حدود چهل سال داشت. وقتی او را به شام دعوت کردم - غذای ما املت گوشت خوک و سالاد و پیراشکی سیب بود - حالش به هم خورد، چون مدت ده سال بود که این غذا را در یک وعده نخورده بود. از وقتی با جیمز آشنا شده ام، دیگر راجع به پول و هنر حرفی نزدم. من پولی را که در ازای هنرم می پردازند، هر چه قدر هست می پذیرم و منتظرآن روزی هستم که باید در جویبار قرار بگیرم...
هاینریش بل / محمد اسماعیل زاده
نشر چشمه

لذات فلسفه

2007-05-05T22:56:00.000+03:30

...آنچه در زندگی غم انگیز است این که در آن عقل و حکمت زمانی فرا می رسد که جوانی از دست رفته است کاش جوانی می دانست پیری می توانست اگر نمی توانیم خانه ای بسازیم لااقل می توانیم راه برویم و بدویم و بجهیم. نباید چنان پیر شویم که به جای بازی کردن به تماشای بازی برویم بیا تا بازی کنیم این شعار به همان اندازه خوب است که بیا دعا کنیم ولی نتیجه و سود آن بیشتر است. نیچه می گوید : شرط اول هر انسان شریف آن است که حیوان کاملی باشد...
ویل دورانت / عباس زریاب
سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی

هجرانی

2007-05-03T01:41:00.000+03:30

که ایم و کجاییم
چه می گوییم و در چه کاریم؟
پاسخی کو؟
به انتظار پاسخی عصب می کشیم
وبه لطمه ی پژواکی
کوه وار
در هم می شکنیم.
احمد شاملو

گرفتار...

2007-04-30T23:48:00.000+03:30

گرفتار
وحشت زده
مبهوت
از شعبده ی زیستن
به چشم دیدن
به گوش شنیدن
به دست سودن
به بینی بوییدن
به زبان چشیدن
به قصد دریافت آن که
زندگی چیست
چه می تواند باشد
گرفتار
وحشت زده
مبهوت
مارگوت بیکل / احمد شاملو
انتشارات نگاه

تابستان 80

2007-04-29T20:47:00.000+03:30

...اشک می ریزد چشمه. خواهان مردن است. داوید،داوید،...داوید را صدا می زند، صداش انگار موجی است که بیرون از دریا کند پیش می اید: داوید داوید... داوید سازدهنی کوچکش را در می اورد و تصنیف خیلی قدیمی گواتمالایی را می زند. چشمه باز می ماند از جاری شدن جلو جاری شدن خودش را می گیرد بعد یواش یواش و با اهنگی خیلی کند به حرکت در می اید. انگار می رقصد مرگ را از یاد برده است. چشمه تا سپیده ی صبح رقصیده است ، بعد هم تیغ افتاب که زده چشمه در چشمهای بی فروغ خود فررفته است...
مارگریت دوراس / قاسم روبین
انتشارات نیلوفر

امید باز یافته / سینمای آندری تارکفسکی

2007-04-27T19:48:00.000+03:30

...آرزوی پرواز پیش از آنکه امکانش باشد. اشتیاق به قالب ریختن ناقوس پیش از آنکه این فن را شناخته باشیم. شمایل نگاری به آن شیوه که هرگز پیش تر به کار نرفته باشد، این همه نیازمند انسان اند تا همچون بهای آفرینش خویشتن را درکارغرقه کند... آفرینش ایثار کامل است...
بابک احمدی
نشر مرکز

اینجا همه آدم ها این جوری اند

2007-04-25T20:25:00.000+03:30

...دوام آوردن کار این آدم هاست . در زندگی شان یک جور شهامت هست که به هیچ وجه شهامت نیست. ناخودآگاه است، تزلزل ناپذیز، ترکیبی از انسان و ماشین، تعهد شدید و بی چون و چرا که در یک بازی شطرنج عظیم و برابر، حرکت به حرکت، با بیماری مواجه می شود: دور بی پایان چیزی که به موش و گربه بازی شباهت دارد، هر چند معلوم نیست میان عشق و مرگ کدام موش است و کدام گربه؟ مردی می گوید : همه ی آدم ها ما را به خاطر شهامتمان تحسین می کنند آنها اصلا نمی دانند چه می گویند...
لوری مور / مژده دقیقی
انتشارات نیلوفر

هویت

2007-04-23T22:51:00.000+03:30

...چشم : پنجره ی درون، مرکز زیبایی رخسار، نقطه ای که درآن هویت فرد متمرکز است اما در عین حال وسیله ی بینایی که باید بدون وقفه شسته و خیس گردد و با مقداری مایع ویژه ی نمک آلوده خوب نگهداری شود. نگاه ، این بزرگترین و ستایش انگیزترین چیزی است که انسان داراست...چشم ما اگرهر ده تا بیست ثانیه شسته نشود نمی تواند ببیند. چه سرنوشت رقت انگیزی! چگونه می توان باور کرد کسی که روبروی ماست موجودی آزاد، مسنقل و ارباب خودش هست؟ چگونه می توان باور کرد که جسمش توصیف درست روحی است که درآن سکنا دارد؟ برای باور کردن آن می باید مژه زدن پیاپی ابدی پلک چشمان را به دست فراموشی سپرد. می باید خود را تسلیم پیمان نامه ی فراموشی کرد...
میلان کوندرا / پرویز همایون پور
نشر قطره

غربت

2007-04-21T23:57:00.001+03:30

یاد من باشد، فردا بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم
یاد من باشد، فردا لب سلخ طرحی از بزها بردارم
طرحی ازجاروها، سایه هاشان در آب
یاد من باشد هر چه پروانه که می افتد در آب زود از آب درآرم
یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بر بخورد

یاد من باشد فردا لب جوی حوله ام را هم با چوبه بشورم
یاد من باشد تنها هستم

ماه بالای سر تنهایی است...

سهراب سپهری

برو آنجا که دلت می گوید

2007-04-20T22:30:00.001+03:30

...دوران کودکی و پیری هردو به هم شبیه اند. درهردو دوران افراد به دلایل مختلف نسبتا بی تحرک هستند چون یا هنوز وارد زندگی فعال نشده اند یا از آن خارج شده اند، این مسئله به آنها اجازه می دهد تا با حساسیتی خاص و بدون جبهه گیری زندگی کنند. در دوران بلوغ افراد ناخوداگاه زره ای نامرئی را به تدریج به تن می کنند. قطر این زره با گذشت زمان و تا آخرین سال های جوانی رو به افزایش می رود و رشد آن تا حدی به روند رشد مروارید ها شباهت دارد هر قدر دردها و زخم های زندگی عمیق تر باشد این زره نیز با قدرت بیشتری جسم را احاطه می کند اما با گذشت سالها درست مثل لباسی که بیش از حد از آن استقاده شده در بعضی قسمت ها رو به سائیدگی می رود و با یک حرکت ناگهانی پاره می شود. درآغار انسان متوجه آن نیست و گمان می کند که هنوز زره اش مانند سابق محکم و قوی است تا اینکه روزی در برابر اتفاقی احمقانه مثل کودکی به گریه می افتد...
سوزانا تامارو / شهرزاد میچلی
نشر کتاب

چنین کنند بزرگان

2007-04-19T13:02:00.001+03:30

اما حقیقت این که از مساله ی جراثقال که بگذریم ساختن هرم کار آسانی است . اول یک مربع بزرگ روی زمین می کشیم و بعد یک ردیف سنگ می چینیم و ردیف های بعد را به دقت روی ردیف زیری کار می گذاریم وهمین طور ادامه می دهیم تا آن که هرم ساخته شود یعنی هرم به خودی خود ساخته می شود و ممکن نیست شکل دیگری پیدا کند . وهمین که ساخته شد ، دیگر خراب شدنی نیست . حالا چرا هرم خراب شدنی نیست ؟ خیلی ساده است ، طبیعت هرم طوری است که خراب نشود وازاین جا می فهمیم که اهرام مصر با آن که چندین سال است ساخته شده اند، هنوز خراب نشده اند...
ویل کاپی / نجف دریا بندری
نشر پرواز

چه کسی باور می کند، رستم

2007-04-18T13:54:00.000+03:30

...می گویم : دردناک تر این که مجبوری به زندگی ادامه بدهی، در حالی که می دانی هیچ چیز، مطلقا هیچ چیز تو را پای بند نمی کند. خیلی سخت است و سخت تر این که کسی هم آن را نمی فهمد. مثل یک آدم ...می خواهم بگویم وانهاده، اما فرانسه اش را نمی دانم و حرفم را نیمه کاره رها می کنم. می گوید : این چیزی است که بسیاری از ما مجبور به تحملش می شویم. فلسفه اش را نمی دانم. جوابی هم برایش نمی دانم .
- جوابش را می دانست. او فیلسوف بود. جواب همه چیز را می دانست. انگار فقط جواب زندگی خودش را نمی دانست.
- از کجا می دانی نمی دانست، شاید بهتر از من و تو می دانست. آنهایی که زندگی شان را می شناسند از آن کم تر حرف می زنند.
فکر می کنم چرا چک که هیچ وقت او را ندیده، او را بهتر از من درک می کند؟ نگاهش می کنم چقدر شبیه رستم است، جا می خورم...
روح انگیز شریفیان
انتشارات مروارید

عقرب روی پله های راه آهن اندیمشک / از این قطار خون می چکد قربان

2007-04-17T13:23:00.000+03:30

…اوضاع خیلی خرابه . نصف منطقه آلوده است. از زمین وهوا شیمیایی می باره . همه عقب نشینی کردن. از قصر شیرین ودالاهو گرفته و سومار و دهلران تا کرخه و چتاته و فکه و بستان و شلمچه و دارخوین و نمی دونم چی. کلی شهید شدن. لشکر بیست و یک، تیپ صد و ده، توپخونه، هوانیروز، لشگر نود و دو، همین لشکر هفتاد و دو خودمون. اصلا" همه چی به هم ریخته . هیچ احدالناسی هم نمی تونه از شهر بره بیرون. نه اینجا، از همه جا ابادان و خرمشهر و دزفول، سوسنگرد. نه قطار هست، نه اتوبوس هست، نه ماشین. مردم هم همشون رفتن، شهر تخلیه شده…

حسین مرتضا ئیان ابکتار

نشر نی

شب های هند

2007-04-15T00:59:00.000+03:30

...من شخصی هستم که در هند گم شده است. و یک نفر دیگر هست که می خواهد مرا پیدا کند. ولی من ابدا قصد ندارم که بگذارم او پیدایم کند. من آمدن او را دیده ام و می شود گفت که روز به روز دنبالش بوده ام می دانم از چه چیز خوشش می آید و از چه چیزها بیزار است. امیال ، بدگمانی ها، اشتیاق ها و واهمه هایش را می شناسم. می شود گفت که او را زیر نظر دارم . او به عکس تقریبا هیچ چیزی از من نمی داند . نشانه های مبهمی از من در دست دارد: نامه ای ، شهادت هایی غیر واضح و بااکراه ادا شده اظهارهایی نامفهوم، علائمی و تکه پاره هایی که او با زحمت بسیار می کوشد کنار هم قرار دهد.
- حالا او چرا می خواهد شما را پیدا کند؟
کسی چه می داند؟ دانستنش دشوار است حتی من هم که می نویسم نمی دانم ، شاید به شوق گذشته جست و جو می کند . شاید جوابی می جوید به سئوالی، شاید می خواهد چیزی رابفهمد که در گذشتته نفهمیده بود . او به تعبیری خود را می جوید . یعنی مثل این است که ضمن جستن من در جست و جوی خویش است. این چیزی است که در اغلب کتاب ها می خوانیم. ادبیات است...
آنتونیو تابوکی / سروش حبیبی
نشر چشمه

ویران می آیی

2007-04-10T13:51:00.000+03:30

...حالا دلم می خواهد برایت بگویم اصلا" کلمات دروغ اند. اما حتا وقتی که می دانی فقط نقاب اند ، آن قدر واقعی به نظر می رسند که دل ات می خواهد باورشان کنی .می خواهم بگویم این تو نبودی که کلمات را به کار می بردی، این کلمات بودند که تو را به کار می گرفتند و مصرف ات می کردند تا برای خودشان چیزی بشوند که ارزش به ذهن ماندن داشته باشد.می خواهم بگویم حالا هر ستگی نام توست و جلوه ی توست که می تواند آن جنب و جوش عظیم پشت دروازه را ، شهر را، بی رنگ و محو کند...
حسین سناپور
نشر چشمه

در جدال با خاموشی

2007-04-06T00:03:00.001+03:30

من بامدادم سرانجام
خسته
بی آنکه جز با خویشتن به جنگ بر خاسته باشم،
هر چند جنگی از این فرساینده تر نیست،
که پیش از آنکه باره بر انگیزی
آگاهی
که سایه ی عظیم کرکسی گشوده بال
بر سراسر میدان گذشته است
تقدیر از تو گدازی خون آلوده به خاک اندر کرده است
و تو را دیگر
از شکست و مرگ
گریز
نیست.
احمد شاملو

رفیق اعلی

2007-04-04T23:20:00.000+03:30

...این پرسشی کودکانه است: من که همیشه در این جهان نبوده ام، از کجا امده ام؟ پیش از ان که زاده شوم کجا بوده ام؟ عصر ما کوتاه ترین پاسخ را به این پرسش می دهد: تو از امیزشی میان پدر و مادرت به وجود امده ای. تو حاصل چند ناله و اندکی لذتی. وانگهی، این ناله ها و لذت چندان هم ضروری نیست. امروزه به چیزی جز یک لوله ی ازمایش نیاز نیست. این اخرین پاسخی است که زمانه بدان رسیده است: تو از یک نطفه و یک تخمک بوجود امده ای در این کرانه ی هستی چیز دیگری به چشم نمی اید.از این کرانه ی هستی چیزی بیش از دیگر کرانه ی ان شتاخته نیست. تو هیچ نیستی مگر حاصل جهش ماده ای بر روی ماده ی دیگر، راه درازی که نیستی در پیش می گیرد تا در پایان کار دگر باره به خویشتن بپیوندد...

کریستین بوبن / پرویز سیار

انتشارات طرح نو

سقوط

2007-04-03T01:40:00.002+03:30

...همدردی از احساسات صاحب منصبانه است. ان را به بهای ارزان بعد از وقوع بلایا بدست می اورند ولی دوستی به این سادگی نیست به مرورایام و با رنج بسیار به دست می اید. اما چون به دست امد دیگر راهی برای خلاصی از ان وجود ندارد باید در برابرش ایستاد و سینه سپر کرد. مبادا تصود کنید که دوستانتان همان طور که وظیفه ی انهاست هر شب به شما تلفن خواهند کرد تا بدانند ایا اتفاقا" این همان شبی نیست که شما تصمیم به خودکشی گرفته اید یا ساده تر از ان ایا هم صحبتی نمی خواهید ایا دل ودماغ بیرون امدن از خانه را ندارید. ولی نه خیالتان اسوده باشد اگر تلفن کنند درست در شبی است که شما تنها نیستید و زندگی به کامتان شیرین است. خودکشی چیزی است که اصلا خود انها شما را به سویش سوق می دهند ان هم به استناد دینی که به زعم انها شما نسبت به خود دارید...
البر کامو / شورانگیز فرخ
انتشارات نیلوفر

کتاب خنده و فراموشی

2007-04-02T04:02:00.000+03:30

...مردم همیشه ارمانی را در سر می پرورانند. باغی که در ان بلبلان بخوانند قلمرو یکدلی و همسازی که در ان دنیا چونان بیگانه ای علیه انسان و نیز انسانی علیه انسانی دیگر قیام نکند.جایی که دنیا و تمام مردمانش از یک گوهر واحد ساخته شده باشند و اتشی که اسمان ها را روشن می کند اتشی باشد که در دل انسان ها بر افروخته است.جایی که در ان هر انسانی نتی در فوگ باشکوه باخ است و هرکس که نت خود را نپذیرد تنها نقطه ای سیاه بی فایده و بی معناست که چون حشره ای به اسانی میان انگشتان گرفتار می اید و له می شود...
میلان کوندرا / فروغ پوریاوری
انتشارات روشنگران و مطالعات زنان

حماسه!

2007-04-01T03:46:00.000+03:30

درچارراه ها خبری نیست
یک عده می ایند
یک عده باز می ایند
و انسان که کهنه رند خدایی است بی گمان
بی شوق وبی امید برای دو قرص نان
کاپوت می فروشد درمعبر زمان
درکوچه پشت قوطی سیگار
شاعری استاد و بالبداهه نوشت این حماسه را:
انسان خداست"
حرف من این است اگرکفر یا حقیقت محض است حرف من
انسان خداست
اری این است حرف من!"
ازبوق یک دوچرخه سوارالاغ پست
شاعر زجای جست و
مدادش نوکش شکست.
احمد شاملو

گل های معرفت

2007-03-31T18:14:00.000+03:30

...در یافته بودم که تکرار اوراد کاری بی حاصل است. فقط تلاش است که به نتیجه می انجامد. دریافته بودم که نیکی به اراده ی نیرومندتری نیاز دارد تا بدی. این را هم اموخته بودم که کالبد من کشتی ظریفی است سخت اسیب پذیر. اگر با دوری جویی از شهوات و بخشندگی و فراموش کردن خود سبکبارش سازم مرا به عافیت می رساند وعاقبت دریافته بودم که در گذشته ادم نبودم بلکه دو پایی بودم پوشیده از پشمی تنک و به ارتباط ازطریق تکلم توانا. ادمیت در پایان راهم نمایان بود اما بسیار دور.هدف تلاشم بود. ایا هرگز موفق خواهم شد به ان دست یابم و انسان شوم؟...
اریک امانوئل اشمیت/ سروش حبیبی
نشر چشمه

سلوک روحی بتهوون

2007-03-30T03:15:00.000+03:30

...من دنیایی را که نمی داند مکاشفه درموسیقی بسی والاتر از مکاشفه درعلم و فلسفه است تحقیر می کنم. موسیقی شرابی است که به انسان بالندگی تازه ای الهام می بخشد و من آن خدای شرابم که شراب شکوهمند ومقدسی را برای بشر عصاره می کشد و آنان را سرمست می کند. آنگاه که از این مستی به هوش آیند از آن دریا گوهرها بیرون کشیده اند و به قدر خود ارمغانها به خشکی باز آورده اند. من حتی یک دوست ندارم. باید تنها باشم اما نیک می دانم که خداوند به من از هر هنرمند دیگری نزدیک تر است. من با او بی هراس می پیوندم همواره او را باز می شناسم و می یابمش وترسی از موسیقی خود ندارم. چه موسیقی من سرنوشتی بد فرجام به دنبال نخواهد داشت. آنان که موسیقی مرا دریابند ازتمام تیره بختی هایی که دیگران بار آن را به دوش دارند آزاد می شوند...
جان ویلیام سالیوان/ کامران فانی
نشر آگه

بارهستی

2007-03-28T00:16:00.000+03:30

...اگر هر لحظه از زندگی مان می باید دفعات بی شماری تکرار شود ما همچون مسیح به صلیب به ابدیت میخکوب می شویم. چه فکر وحشت اوری! در دنیای بازگشت ابدی هر کاری بار مسئولیت تحمل ناپذیری را همراه دارد. به همین دلیل است که نیچه اندیشه ی بازگشت ابدی را سنگین ترین بار می دانست. اگربازگشت ابدی سنگین ترین بار است زندگی ما با تمامی سبکی تابناکش می تواند دراین دور نما ظاهر شود. اما واقعا" سنگینی موحش و سبکی زیباست؟ سنگین ترین با ما را درهم می شکند به زیر خود خرد می کند وبرروی زمین می فشارد اما در شعرهای عاشقانه ی تمام قرون زن در اشتیاق تحمل فشار پیکر مردانه است. پس سنگین ترین بار درعین حال نشانه ی شدیدترین فعالیت زندگی هم هست. بار هرچه سنگین تر باشد زندگی ما به زمین نزدیک تر و واقعی تر وحقیقی تر است. در عوض فقدان کامل بار موجب می شود که انسان از هوا هم سبک تر شود به پرواز در اید از زمین و انسان رمینی دور گردد و به صورت یک موجود نیمه واقعی در اید و درحرکاتش هم ازاد وهم بی معنا شود. بنابراین کدامیک را باید انتخاب کرد؟ سنگینی یا سبکی؟...
میلان کوندرا/ پرویز همایون پور

نشر قطره

همنوایی شبانه ارکسترچوبها

2007-03-27T14:48:00.000+03:30

مرد بیابانی تنها ثروتش سایه ی اوست. می نشیند با او می نشیند. می ایستد با او می ایستد. صبح که می شود عظمت او را امتداد می دهد تا مغرب جهان. عصر که می شود غروب او را امتداد می دهد تا مشرق جهان چه کسی این همه وفادار است؟ این چنین رفیقی را تیغ افتاب که به فرق سرت بکوبد رهاش می کنی بسوزد؟ می بینی هی مچاله می شود در خود می بینی به پات می افتد. راه می دهی که از زیر ناخن پاهات نشست کند در تو. طبیعتت شده که این کمترین کار توست در قبال او. خوب که به قالب تنت در تو نشست تیغ افتاب هزیمت کرده است. پس ارام ارام از زیر ناخن پاها خودش را می کشد بیرون اما اگر نکشید؟ اگر دائم با خود می جنگم اگر هماره بر خلاف مصلحت خویش عمل می کنم از ان روست که من خودم نیستم . که این لگدها که دائم به بخت خویش می زنم لگدهایی است که دارم به سایه ام می زنم. سایه ای که مرا بیرون کرده و سالهاست غاصبانه به جای من نشسته است...
رضا قاسمی
نشر ورجاوید

روی ماه خداوند را ببوس

2007-03-26T01:49:00.000+03:30

...همیشه توی خودش رفته. می گه دلایل زیادی داره که ثابت می کنه او نباید وجود داشته باشه به همین دلیل همیشه از این که وجود داره شگفت زده است. دنبال دلیل موجهی برای بودنش می گرده. می خواد بدونه بیست وپنج سال پیش یعنی درست قبل ازتولدش کجا بوده نمیدونه چرا بیست وپنج سال قبل نه یک سال زود ترو نه یک سال دیرترمتولد شده. می پرسه هزاران ساله که جها ن وجود داشته اما او نبوده پس چه دلیلی باعث شده که ا و ناگهان بیست و پنج سال قبل وجود پیدا کنه و به زندگی پرتاب بشه؟ ان هم چه زندگی ای ؟ پر ازرنج ودرد وفقر وبیماری واندوه که ا خر هم به مرگ منتهی می شه. جولیا به افرینش و زندگی و مرگ اشکالات جدی می گیره واین زندگی روبرا ش تلخ ودشوار می کنه. جولیا میگه بهترین فرض اینه که خدایی در کارنباشه چون فقط در این صورته که مجبور نیستیم گناه وجود بیماری ها ی لا علاج رو به گردن او بندازیم . میگه این منصفانه نیست که انسان درزند گی اش با مانع ها یی رو به رو بشه که نتونه اون ها رو از میان برداره.جولیا تا نزدیک ترین حد ممکن تا انجا که انسانی میتونه به مرگ نزد یک بشه اما هنوز زنده بمونه به مرگ نزدیک شده…
مصطفی مستور
نشر مرکز

آغاز

2007-03-25T03:44:00.001+03:30

می باید خود را از دام اوهام برهانیم
گر بر سر آنیم
که همه چیزی را دریابیم
می باید ایمان داشت
که به هنگام
تنها از نیروی فرزانگی خویش مدد باید جست